اشتباه استراتژیک لیورپول؛ قربانی کردن لوئیس دیاز و تکیه بر کودی خاکپوی تک بعدی
مگ چشم | لیورپول با فروش لوئیس دیاز به بایرن مونیخ و بستن تمام امیدهایش به کودی خاکپوی تکبعدی، مرتکب اشتباهی استراتژیک و هولناک شد.
هواداران لیورپول هیچگاه قدر لوئیس دیاز را به درستی ندانستند. در واقع، تابستان گذشته اکثر آنها نه تنها از جدایی این ستاره کلمبیایی استقبال کردند، بلکه معتقد بودند فروش او برای تأمین بودجه خرید ۱۱۶ میلیون پوندی فلوریان ویرتس ضروری است؛ آن هم در حالی که گمان میکردند کودی خاکپو برای پر کردن جای خالی او در جناح چپ گزینهای ایدهآل است.
آرنه اسلوت نیز با این استدلال که لیورپول باید مسیر قهرمانی فصل ۲۵-۲۰۲۴ خود را تداوم ببخشد، بر این تصمیم صحه گذاشت. ویرتس سرآمد هفت خرید جدید باشگاه در یک پنجره نقل و انتقالاتی رکوردشکن بود و در این میان، دیاز مهرهای مازاد تلقی میشد. اسلوت پس از قطعی شدن خروج دیاز گفت:
دلم برای سرود اختصاصی او خیلی تنگ میشود، چون شاید یکی از بهترین شعارهایی بود که هواداران برای یک بازیکن ساخته بودند. همچنین بابت تمام زحماتی که برای قهرمانی ما کشید ممنونم. اما این طبیعت باشگاه ماست؛ ما خریدهای بزرگی انجام میدهیم و برای نهایی کردن این قراردادهای سنگین، باید منابع مالی را بازگردانیم.
اسلوت نقش دیاز را به شکلی غیرمنصفانه کوچک جلوه داد؛ در حالی که او در مقطع پایانی فصل پیش، پس از انتقال به پست ۹ کاذب، حیاتیترین مهره لیورپول بود. بایرن مونیخ این مهرهی کلاس جهانی را در اوج دوران فوتبالش تنها با ۶۵.۵ میلیون پوند شکار کرد و به خوبی میدانست چه غنیمتی به چنگ آورده است. مکس ابرل، مدیر ورزشی بایرن، در این باره گفت:
لوئیس دیاز بازیکنی با تجربه بینالمللی، کیفیتی خیرهکننده و ثباتی مثالزدنی است. هواداران ما باید منتظر تماشای یک بازیکن استثنایی باشند.
گل لوئیس دیاز به پاری سن ژرمن
این دقیقاً همان جایگاهی بود که دیاز شایستگیاش را داشت و در هفت ماه نخست حضورش در آلیانز آرنا، فراتر از آن ظاهر شد. در مقابل، لیورپول از قامت مدافع قهرمانی به تیمی تبدیل شده که برای سهمیه لیگ قهرمانان دستوپا میزند و خاکپو به ضعیفترین حلقه خط حمله بدل گشته است.
دیاز در ۵۰ بازی فصل قبل روی ۲۵ گل نقش داشت که ۷ مورد آن در ۱۱ بازی سرنوشتساز پایانی لیگ برتر بود. بدون نیروی محرکه او، شاید لیورپول هرگز رنگ جام قهرمانی را نمیدید. او حتی در هفتههای آخر از محمد صلاح که به وضوح دچار افت بدنی شده بود، درخشانتر ظاهر شد. بسیار عجیب بود که تمام جانفشانیهای دیاز در دوران کلوپ، به محض هدفگذاری باشگاه روی ویرتس، به فراموشی سپرده شد. فریب آمارهای سال اول اسلوت را نخورید؛ سبک بازی کودی خاکپو هرگز با استانداردهای دیاز همخوانی ندارد.
در حالی که دیاز ستون اصلی سیستم پرس لیورپول بود و با دریبلهای غیرقابل پیشبینیاش خط دفاعی حریف را به هم میریخت، خاکپو مهاجمی تکبعدی است که در بازیهای بزرگ محو میشود. او نه سرعت انفجاری دیاز را دارد و نه قدرت بدنی او را؛ تکیه بیش از حد او به پای راست، او را به بازیکنی پیشبینیپذیر برای مدافعان تبدیل کرده است. ریو فردیناند در اکتبر گذشته به درستی اشاره کرد:
فروش دیاز معامله خوبی نبود. آیا خاکپو بهتر است؟ به هیچ وجه! لیورپول دیگر آن طراوت سابق را ندارد.
امروز، بایرن مونیخ با دیاز در ابرها سیر میکند. او در ۳۰ بازی اول خود، آمار خیرهکننده ۳۲ تاثیرگذاری مستقیم روی گل را ثبت کرده است. هری کین او را یک تهدید همهجانبه مینامد و مدیران بایرن او را با فرانک ریبری بزرگ مقایسه میکنند؛ یک هرج و مرجساز خلاق که در کنار هری کین و مایکل اولیسه، مثلثی مرگبار شبیه به MSN بارسلونا ساخته است.
در سوی دیگر، لیورپول با شکست مقابل منچسترسیتی به رتبه ششم سقوط کرده است. خاکپو در بازیهای حساس (مانند تقابل با سیتی) عملاً یک یار اضافه در زمین است که با لمس توپهای اندک و عدم خلاقیت، ریتم بازی تیم را میکشد.
لیورپول اکنون بهای سنگینی برای اشتباه خود میپردازد. دنیل استاریج به درستی میگوید:
جای خالی دیاز به شدت حس میشود؛ او کسی بود که با تنش و گرسنگیاش برای تصاحب توپ، ضربآهنگ تیم را تعیین میکرد.
لیورپول اکنون بازیکنی را از دست داده که حاضر بود خود را فدای تیم کند؛ ویژگیای که خاکپو هرگز از آن بهرهای نبرده است.
به قلم James Westwood برای Goal
